Lieve toekomstige ik

Lieve toekomstige ik 300 300 Paulien van ‘t Westeinde

Lieve toekomstige Paulien,

Wie had het ooit kunnen denken, dat je (ik dus) zo oud zou worden? Wel fijn hoor, des te meer kans dat je uit het leven hebt gehaald wat erin zat. Je riep altijd: “je weet niet of en wanneer er een levensfilm voorbij komt op het moment dat je sterft, maar mocht het zo zijn: dan zorg ik er wel voor dat het een verdomd spannend filmpje is!” Hopelijk is de film inmiddels zo lang dat hij filmhuis-waardig is.
Het is in ieder geval te hopen dat het je is gelukt om menigeen te inspireren om toch echt hun bucketlist te gaan afstrepen, heerlijk al die mooie levensfilm-in-wording.

Cliché

Omdat je nooit weet wanneer je laatste dag is, hoop ik dat je voor de zekerheid hebt geleefd alsof het je laatste dag/ maand/ jaar was? Want wat zijn ze waar hé, de clichés? Al die bucketlistwensen die je liet uitkomen: “Die nemen ze me nooit meer af!”

Je zei altijd: “Mijn Bucketlist raakt nooit op, als ik er bovenaan eentje wegstreep komen er onderaan 2 wensen bij!”. Jou kennende is dat zo gebleven en wordt het een toffe levensfilm, gelukkig maar.

Eng

Je hebt toch ook kleine wensen uit laten komen hé? Want een valkuil van een thrill seeker is wel om alleen van die grote gave dingen te doen, die de meeste andere mensen eng vinden. Zoals die nieuwe hobby. Los van de kostenpost, zou het ook jammer zijn als je geen huis-tuin-en-keuken-wensen hebt vervuld. Nu kan ik mij al jarenlang niet blijer maken dan zelf snijbloemen knippen uit eigen tuin voor in de vaas. Is het gelukt om dit vol te houden jaarlijks van april-september?

mumbai bucketlistGeur

Zelfs jij met je slechte geheugen vergat nooit bepaalde geuren, die je decennia jaren later nog herkende. Er ruiken weinig dingen voor een boerendochter meer naar lente dan vers gemaaid grasland of hooi in de zomer. Jij werd elk jaar weer blij als je die geur tenminste één keer kon afstrepen. Of wat dacht je van de geur van India? En dan bedoel ik niet die stinkende rivier waar alle huisvuil in werd gedumpt in Mumbai waaraan je met je ogen dicht in de trein kon ruiken dat je er over 2 haltes uit moest tijdens je stage daar. Maar die geurende kruiden van de Indiase keuken, hmmmm. Met één uitzondering: koriander. Een overkill van 3 maanden aan koriander in het eten kan ervoor zorgen dat je een aversie tegen dit kruid had, ik vrees nog steeds? Maar ik dwaal af, sorry.
Samen met je kinderen koekjes/ cakejes/ taart bakken in de keuken en het hele huis lekker laten ruiken, dat was vanzelfsprekend onbetaalbaar toen ze nog thuis woonden. Inmiddels zijn ze groot en bakken misschien zelf af en toe wat lekkers, mag je ze af en toe komen  proeven?

Smaak

Ook lekkere gerechten horen voor sommigen op een bucketlist. In jouw geval de afwisseling van gerechten, wat oh oh oh wat had jij er een hekel aan om regelmatig hetzelfde te eten. Waar sommige mensen met gemak een jaar lang hetzelfde broodbeleg nuttigen, kreeg jij van het idee alleen al kriebels. Maar met regelmaat nieuwe gerechten uitproberen bleef leuk. Soms was een gerecht niet zo lekker als het klonk, of gewoonweg teveel gedoe voor een middelmatige smaak en was je gelijk genezen. Ook als er gasten kwamen durfde jij vaak nieuwe dingen uit en dat ging niet altijd goed. Maar ja, jouw proefkonijngasten calculeerde dat wel in geloof ik. En anders waren de kippen er altijd nog goed mee.

Verrassingsmenu

Af en toe een nieuw gerecht maken, hoort op de lijst met goedkope bucketlistwensen: want “Eten moet je toch.”  Het voordeel als je praktisch alles lust is dat je in een restaurant eens een ‘verrassingsmenu’ kan nemen, maar ook als je bij iemand te gast bent is het handig om te kunnen zeggen dat je je graag laat verrassen. Op reis in een land waar je de taal niet begrijpt kan het ook wel een leuke uitdaging vormen, ik hoop dat er in de loop der jaren heel wat reizen zijn bijgekomen. Weet je nog toen je in Ecuador aan een tandeloze mevrouw zonder menukaart met handen en voeten duidelijk maakte ‘dos personos [eetgebaar] por favor’? Het kipgerecht dat volgde smaakte prima en was sneller klaar dan gedacht, want toen ze de loslopende kippen aanwees met de vraag of we die wilden eten waren we even bang dat er nog geslacht moest worden.

Fruitverrassing

Op stage in India kocht je tientallen keren een onbekende fruitsoort uit nieuwsgierigheid, de huiskok vertelde vervolgens of je het geschild, uitgelepeld of in z’n geheel kon eten en hoe het heette. Daar is je voorliefde voor Lychee geboren. Jaren later toen je in de supermarkt werkte, kocht je samen met een Israëlische collega zoveel lychees dat dit kleinste filiaal werd gebeld door de fruitinkoper (“Hoe komt het toch dat jullie de lychee-recordomzet sinds jaren draaien?”.

Muziek

Oooh en live muziek hoorde ook altijd op jouw bucketlist. Want een artiest live beleven in een cafeetje, stadion of op een festival: daar kan geen radio tegenop. Je won ooit kaartjes bij radio 2 voor één van je idolen: Elton John. Ik verwacht dat hij niet lang na dit concert met pensioen is gegaan, dat weet jij nu beter dan ik. Maar ook onverwachts: een straatartiest waar je even van bleef genieten, die maakte je dag helemaal goed. Ben je nog steeds zo snel ontroerd van iemand die een prachtige soul-stem heeft (huilebalk!)? Stikjaloers was je er altijd op, als je toch ooit een gave mocht uitkiezen……..

Geluid

Naast muziek is een ander geluid je altijd dierbaar geweest: dat van een cabaretier in theater. Zo’n avond is gewoon een beleving, waarbij je de sfeer in de zaal proeft en de grappen veel meer voelt dan voor de TV. Ik verwacht dat je dat altijd bent blijven doen: kaartjes kopen voor live concerten en voorstellingen.
Een stuk goedkoper en toch ook heel leuk is af en toe ‘you-tube-avond-op-TV’ houden met het gezin. Om de beurt een filmpje kiezen en gezellig met z’n allen kijken. Dat klinkt inmiddels vast ouderwets, maar dit was begin deze eeuw hartstikke hip!

Eindig

Jong je ouders verliezen is geen pretje. Het enige voordeel als je jong wees wordt, is het besef te hebben dat het leven eindig is. Het is maar goed dat we niet weten hoe oud we worden, dat lijkt me ook niks. Theo Maassen vertelde ooit in een show: “ik heb eens geleefd alsof het mijn laatste dag was, maar daar was geen bal aan: moet je bedenken wie je gaat uitnodigen voor de koffietafel en die broodjes bestellen, condoleancekaarten schrijven enzo”. Haha, ja die Theo….. dat was me d’r eentje. Of is hij nog steeds zo grappig?

Even zonder dollen, het is helemaal niet zo gek om te leven alsof het je laatste jaar is. Ik weet dat het jou wel eens over de streep heeft getrokken: “waarom zou ik het niet doen?” of “daar is mijn spaargeld toch voor bedoeld?”
Weet je nog dat je moeder als doel had gesteld om elk kind een bepaald bedrag na te laten bij haar overlijden (had ze dus toch een bucketlist realiseer ik me nu), maar jij had nooit de ambitie om rijk te sterven. Beetje jammer voor je nabestaanden, maar dat is het leven!
Inmiddels ben ik na al die jaren aardig bedreven op het omzeilen van al die beren op de weg. Ik heb zelfs een blog geschreven over de 20 meest gehoorde beren op de weg (lees smoesjes). Mijn lijfspreuk  is nu (en hopelijk nog steeds): “Ik zou het gewoon doen!”.
Ik hoop ook dat ik inmiddels op leeftijd ben maar mijn grijze haren nog niet verloren heb, zodat mensen regelmatig denken: “Nee hé, wat gaat die oude vrouw nou weer doen?!”

Lieve groet van je ‘halverwege het leven’-Paulien

 

MAANDELIJKS GEÏNSPIREERD WORDEN? Laat dan hier weten waar we de reminder naartoe mogen sturen.

 

Vond je dit leuk om te lezen? Als jij maandelijks een reminder wil wanneer er een inspirerend artikel is verschenen, laat dan hier je gegevens achter.
Onze website maakt gebruik van cookies, voornamelijk van diensten van derden. Definieer uw privacyvoorkeuren en / of ga akkoord met ons gebruik van cookies.
Privacy beleid